Drijfveren voor hobby’s

Datum/Tijdstip
12-11-2019
20:00 - 22:00

Drijfveren voor hobby’s

Op dinsdag 12 november 2019 vertelden vier mensen uit eigen publiek van Hyperion wat hen bewogen heeft een hobby te ontwikkelen, en wat het hen gebracht heeft. Het was een boeiende avond met vier uiteenlopende, interessante en heel persoonlijke verhalen.


Cees Jonker beet het spits af over tuinieren. Dit deed hij aan de hand van beelden van hun prachtige tuin die hem en zijn vrouw haast te groot voorkwam toen zij het huis betrokken. Dat is al decennia geleden, maar ondertussen is de oppervlakte verdubbeld met de aankoop van de er naast gelegen schapenweide! Cees is een bevlogen tuinman met een speciale liefde voor clematissoorten. Het werken in de tuin geeft hem beweging en concentratie die hem ondertussen de consequenties van de ziekte van Parkinson verlichten. Zijn vrouw werkt in goed overleg met hem mee. De tuin is op enkele dagen per jaar open, en de Jonkers kregen buitenlandse belangstelling en vriendschap via een tijdschriftartikel.

Tiny Laan Buis bracht haar mandoline mee – al had ze als kind haar ouders om een gitaar gevraagd. Samen spelen met anderen, en heel goed oefenen voor dat niveau, legde in haar jeugd een solide basis. Na jaren nam ze haar instrument weer op. Haar orkest Entre Nousvierde in 2017 het 95-jarig bestaan! De mandoline heeft vier dubbele snaren en wordt bespeeld met een plectrum, enkel aangeslagen of tremolo, waarmee een toon langer aangehouden kan worden. Als je het eenmaal weet hoor je in veel (orkest)muziek een mandoline meespelen. Net als bij tuinieren benoemt Tiny het heilzame effect van concentratie, wat je boven dagelijkse zorgen uittilt als je speelt. Natuurlijk heeft ze voor ons gespeeld. En via de beamer fragmenten van het orkest, dat op de dinsdagavond repeteert, waar nieuwe leden van harte welkom zijn.

Anne de Bruin- van de Graaff begon zeven jaar geleden op aanraden van een vriendin met het tekenen van een mandala (Sanskriet voor cirkel) aan de hand van een boek. Op dat moment moest ze een teleurstellende ervaring verwerken. Onbewust, maar achteraf heel gelukkig, heeft ze elke mandala die ze tekende van een datum voorzien. Ze had geen speciale aanleg voor tekenen, maar gestage oefening heeft haar techniek en kleurgebruik ontwikkeld. Dat laat ze zien met mandala’s aan de hand van dezelfde oefeningen, een jaar of een paar jaren later.  Ook dankzij de kwaliteit van het materiaal waar ze later mee ging werken. Ze tekent nog steeds, maakt een mandala in één keer, in ca. twee uur af. Het proces geeft haar plezier, het resultaat is onvoorspelbaar en verrassend, ze kan er helemaal in opgaan en raakt er van in balans.

Cees Bakker was medisch technicus in het toenmalige Streekziekenhuis (Hoorn). Hij kreeg via de cardioloog daar in de jaren 70 een ultrageluidapparaat in handen, waarmee ultrasone geluidsgolven waarneembaar kunnen worden gemaakt. De toepassing, echo-ruis in bloedvaten, laat hij ons zien en horen. Hij kreeg de mogelijkheid om het apparaat te verkennen en vond later, toen hij enige tijd in Groningen woonde, een aardige toepassing van deze techniek als ‘batdetector’ voor het waarnemen van vleermuizen. Deze zoogdieren zijn eigenlijk levende fossielen, ze bestaan al 60 miljoen jaar (tegen de mens: 4 miljoen jaar). Vleermuizen zijn weinig veranderd, kennelijk kunnen ze doeltreffend oriënteren en jagen met echolocatie en ultrasonoor geluid, niet hoorbaar voor ons vanwege de te hoge frequentie. We hoorden verschillende geluidsfragmenten, van laatvliegers, een roze vleermuis en een watervleermuis en een krekel. Een fascinerend aspect van de natuur, waar nog weinig bekend over is, én van techniek!